آیا تا به حال در بیابان حادثه ها تنها رها شده ای ؟

آیا در طوفان حرف ها بی یاور مانده ای ؟

آیا در شب ترسناک نفرت ها تنها مانده ای؟

ای کاش هیچ کدام از این ها را تجربه نکرده باشی ...

ثانیه های بی کسی خیلی دیر می گذرند...

روزهای تنهایی و ساعت های اشک و آه و لحظه های

بی همدردی مثل آتش به تمام وجود انسان سرایت میکند

و گلخانه ی کوچک احساس را به خاکستر مبدل می سازد ....

باید بار سفر بست... باید از این برهوت مهر و محبت رفت

باید از این خشکسالی مهر و امید فرار کرد..

باید به شهر خیا ل و آرزو هجرت کرد

زندگی خالی از محبت برای روح های سر شار و

تنهایی برای دل های ظریف و شیشه ای مرگ آور است